می‌بارد باران

می‌گذرد از سر من دیوانگی ها برای خوب بودنم از ویرانی ها زندگی برای لذت بخش ترین ها برای خلق تمام مهربانی ها می‌گذرد تکرار فصل ها حتی شدت تمام بد بودن ها وقت خوش خیالی ها بایستی رفت مثل تیری در زه کمان ها زخم برداشتن از تمام حرف ها نمی‌دانم طاقت قلب ها از هجمه ی تمام بد عهدی ها نمی‌دانم تهی شده ایم از آدم‌ها

نمی‌روم

آی دنیا

آمال ها

پریشانی ها

از حاتم بذل و بخشش، سایه نداشته باش

از او و دیگران انتظار، سایه نداشته باش

از دوستان و رفیقان انتظار، سایه نداشته باش

از دیو و ددان انتظار مهربانی نداشته باش

از جک و جونور سایه، مدید نداشته باش

از خودت، تنها، انتظار سایه ی مدید داشته باش

مینویسم شاید آرام گیرد این پریشانی ها

مينويسم شاید قرار گیرد این بیقراری ها

مینویسم شاید کتابت شود این نوشته ها

مینویسم شاید نُسخ شود این حرف ها

مینویسم شاید کلام شود این رازها

مینویسم شاید طوفان شود این نوشته ها

مینویسم شاید راه شود این رشته ها

مینویسم شاید آرام گیرد بیقراری ها

مینویسم شاید لبخند شود این مهربانی ها

گاهی زندگی سکوتی مرگبار برای ماندن گاهی زندگی فریادی بالاتر از سطح دریا گاهی زندگی برای دیدن خاطرات قدیمی گاهی زندگی برای ماندن در اجتماع و آدما گاهی زندگی برای مهاجرت از یک شهرگاهی زندگی فصلی زیبا برای ورق زدن گاهی زندگی برای تمام خوبی ها و مهربانی گاهی زندگی عبور از خط قرمز هاگاهی زندگی تنها برای من و ما گاهی زندگی برای عبور از تاریکی هاگاهی زندگی برای سبز شدن چراغ هاگاهی زندگی فصل مشترک منو شما گاهی زندگی... ادامه مطلب

مینویسم در بهار و طبیعت مهربانش

مینگرم و میبینم در خوشرنگی بهارش

مینگرم زیبایی طبیعتش

مینگارم بر لوح و تندیس قشنگش

وصف میکنم شکوه و هیبتش

میسرایم بر قلب رئوف و مهربانش

مینوشتم از خوشرنگی ارغوانش

میبینم از فصل اردیبهشتش

میسرایم از گلهای محشر و زیبایش

مینگارم از زلال بودن چشمه هایش

میسرایم قصه های ماندگاذش

زنده ام به نفسی پُر از مهربانی ها

غم راه ندارد برای تمام نامهربانی ها

سیراب از تمام بی محلی ها

شهرمان پُر شده از کج فهمی ها

پس کو نشانی برای تجلی فرهنگ ها

دوراندیشی گشته شعار برای این ها

آه از گاهی تامل در کارها

زنده ام گاهی به نفسی ز مهربانی ها

راه ندارد غم از این خیابان ها

شب را در طولانی بودنش می ستایم

روز را در دوندگی برای کار می ستایم

شب های طولانی خزان را می ستایم

روز را اما برای زود گذاشتنش می ستایم

درگیر شبانه روزم این چنین همش می ستایم

میگذره شب و روز در همه عمر جان را می ستایم

در گذر است همه عمرمان، مهربان بودن را می ستایم

ای که یار دیرینه ای بر دیارم

ای که وصف تو ته اقیانوسم

ای که تویی همچون دُر صدفم

ای که آرام ترینم

ای که تو وصف مرجانم

ای زیباترین دلدارم ای مگر جانم

می ستایم تو را لیک در نهانم

ای همچون جام و جان در بهارم

ای قشنگترین وصله ی جانم

ای پُل شرق غار کوگانم

ای گنجینه ی دفینه در کلماکره ام

ای یار دیروز و امروزم

تقدیم تو باد بهترین اوصافم

گویند وصف که کرده ای بهترین راگویمش روشنی چشمم رادر ابدیت جان خوانم او راکز بهتر و مهتر نبینم او راتا کجا گریزم از فراق او راچشم اوست، بینایی دلم راگویند کجاست این دفینه راتا که خزان آمد نیافتی او راگفتمش گاهی جویم او رابهترین بهانه هاست او راگر باشد، نباشد بیراهه رازین دنیا بهتر از اورانجستم در افکار و اوهام خود راتا که خیره گشتم وسعت چشمانش رابُهت و عجبا زین شکوهش را ادامه مطلب

شهرمان پر شده از بدیها

شهری در غبار ترافیک ها

شهرمان پُر از غم و دودها

شهری پُر از فریادها

شهری با مردمان صورت ماسک ها

شهرمان غم و اندوه ها

شهری با غصه و بیقراری ها

شهرمان در ظلمات و تاریکی ها

شهرمان بام هایی بدون برف ها

شهری در دل دریاها